29 styczni 1965 r.

Rok 1965 to 20-lecie Pogotowia Ratunkowego jako instytucji miejskiej. W roku tym udzielono pomocy 389.668 osobom.
Na zdjęciu transport chorego do izby przyjęć pogotowia na Hożej 56.

Karetka - 1943 r.

Karetka Pogotowia Ratunkowego w Warszawie stojąca przed garażami ówczesnej filii (a dzisiejszej centrali) przy ul. Hożej. Drewniane garaże które widać w tle, według spisanych relacji, przetrwały wojnę w stanie bardzo dobrym i służyły aż do czasu rozbudowy centrali o budynek od strony ul. Poznańskiej.
Luty 1943 r. (foto. NAC)

Hoża - 2015 r.

Biuro wezwań - lata 70-te.

Renault Master

Krótka i mroźna wizyta (-10°C) w centrali na Hożej. Na placu stały dwa zespoły z nowymi Masterami z zabudową Auto-Formu (P01-06 i P01-07).
Przy okazji miałem okazję podejrzeć nowe centrum dyspozytorskie, które powstaje na pierwszym piętrze i które ma zostać uruchomione na początku tego roku.

Centrala pogotowia - lata 50-te XX w.

Czy ktoś poznaje to miejsce? :) Jest to hol wejściowy do centrali pogotowia (wejście dla interesantów) od strony ul. Poznańskiej. Zdjęcie pochodzi z lat 50-tych XX w. Dziś nie jest tam już tak ładnie i schludnie, ale być może po remoncie się to zmieni.

Hoża - 1965 r.

17 listopada 1965 roku. Śnieżna zima w Warszawie przyspożyła dodatkowej pracy pogotowiu. Poprzedniego dnia interweniowano 379 razy (wśród których było wiele wyjazdów do złamań, zwichnięć i innych "zimowych" urazów).
Podwórko na Hożej zastawione karetkami Warszawa M-20 oraz nowymi Nysami.

Warszawa 203A - 1966 r.

Sanitarka Warszawa 203A, która zastąpiła produkowane wcześniej sanitarki wykonane na podwoziu Warszawy M20 oraz trzydrzwiowego furgonu Warszawa 201F. Karetki na podwoziu Warszawy kombi zaczęto produkować na poczatku 1966 roku w FSO na Żeraniu. Gotowe samochody trafiały wówczas do katowickiej Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego do adaptacji wnętrza do potrzeb służby zdrowia.

Phänomen Granit 27 - 1952 r.

Początek lat 50-tych. Karetka warszawskiego Pogotowia Ratunkowego (Phänomen Granit 27) zaparkowana przed centralą na ul. Hożej. Były to lata gdy nie było jeszcze budynku od strony ul. Poznańskiej i karetki często parkowały wzdłuż chodnika na ul. Hożej.

Ambulatorium - 1985 r.

Ambulatorium pogotowia na ul. Hożej.
2 grudnia 1985 r.

Centrala - lata 70-te.

Dyrektor Kosikowski

CPR - 1985 r.

CPR - 1985 r.
Dr Krzysztof Lisicki, st. dyspozytor Henryka Wojciechowska, dyspozytor Anna Matak.

CPR - 1995 r.

Trzecie i ostatnie zdjęcie z CPR-u z 1995 roku.

ul. Poznańska 20/22 - 1958 r.

Powojenna rozbudowa centrali pogotowia o budynek "B" wzdłuż ulicy Poznańskiej. Stara centrala mieszcząca się w budynku "A" (od strony ul. Hożej) powoli przestawała wystarczać dla dynamicznie rozrastającego się w latach 50-tych Pogotowia Ratunkowego. W okresie 1948-1958 ilość świadczonych usług wzrosła niemal czterokrotnie (z 55 954 do 208 764). Tak duży wzrost spowodował podjęcie decyzji o rozbudowie z równoczesną adaptacją Hożej 56 do nowych warunków.
Na zdjęciu (wykonanym w 1958 roku) widać pierwsze wykopy pod fundamenty nowego budynku. Rozebrane zostały już stare przedwojenne garaże, a cały teren został uprzątnięty. Brak również sąsiedniego budynku przy Poznańskiej 24.

Hoża 1993 r. - Ambulatorium

Hoża 1993 r.

Rok 1993. Wejście od strony podwórka.

Hoża nocą (2009 r.)

CPR - 1995 r.

CPR w 1995 roku. Główny dyspozytor.

Sekretariat

Dziś zaglądamy na pierwsze piętro budynku na Hożej do sekretariatu Dyrektora. Rok prawdopodobnie 1974.

CPR - 1995 r.

CPR w 1995 roku. Biuro wezwań.