Hoża - 2015 r.

Biuro wezwań - lata 70-te.

Wesołych Świąt :)

Świąteczny dyżur w centrali pogotowia, 26 grudnia 1988 roku.
Przy okazji tego zdjęcia chciał bym życzyć wszystkim pracownikom Pogotowia Ratunkowego w Warszawie (byłym i obecnym :)) oraz wszystkim zaglądającym na tą stronę wesołych i spokojnych świąt. Tym którzy pełnią w święta dyżury życzę również aby pracy mieli jak najmniej. :)

Centrala - lata 70-te.

Dyrektor Kosikowski

CPR - 1985 r.

CPR - 1985 r.
Dr Krzysztof Lisicki, st. dyspozytor Henryka Wojciechowska, dyspozytor Anna Matak.

CPR - 1995 r.

Trzecie i ostatnie zdjęcie z CPR-u z 1995 roku.

ul. Poznańska 20/22 - 1958 r.

Powojenna rozbudowa centrali pogotowia o budynek "B" wzdłuż ulicy Poznańskiej. Stara centrala mieszcząca się w budynku "A" (od strony ul. Hożej) powoli przestawała wystarczać dla dynamicznie rozrastającego się w latach 50-tych Pogotowia Ratunkowego. W okresie 1948-1958 ilość świadczonych usług wzrosła niemal czterokrotnie (z 55 954 do 208 764). Tak duży wzrost spowodował podjęcie decyzji o rozbudowie z równoczesną adaptacją Hożej 56 do nowych warunków.
Na zdjęciu (wykonanym w 1958 roku) widać pierwsze wykopy pod fundamenty nowego budynku. Rozebrane zostały już stare przedwojenne garaże, a cały teren został uprzątnięty. Brak również sąsiedniego budynku przy Poznańskiej 24.

Stanowisko dyspozytorskie - lata 60-te

Stanowisko dyspozytora w latach 60-tych XX w. Pulpit przeznaczony był do przyjmowania wezwań z numeru alarmowego (09) i przekazywania ich dalej do filii. Podłączone było do niego kilka linii telefonicznych oraz słuchawka telefoniczna do ich obsługi.
Projekt pulpitu (i zarazem całego systemu łączności) powstał w latach 1951-52, kiedy to przygotowano wstępna dokumentacje dla prototypu urządzeń łączności i sygnalizacji dla stacji Pogotowia Ratunkowego w Warszawie. W 1953 roku projekt zatwierdzono i rozpoczęto montaż instalacji, a w dniu 10 grudnia 1955 roku, po rocznej próbnej eksploatacji został oficjalnie oddany do użytku.
Na pulpicie było:

• osiem linii zgłoszeniowych do wezwań z miasta (Z1-Z8; czynnych 5, w rezerwie 3)
• linie bezpośrednie do filii pogotowia (F1-F10; czynnych 6, w rezerwie 3)
• przekaźnik "St. Lek" umożliwiający przekazanie rozmowy z każdej linii do starszego lekarza
• linia bezpośrednia służbowa "L.SŁ" 
• linia łącząca z centralą wewnętrzną "C.W."

Hoża nocą (2009 r.)

CPR - 1995 r.

CPR w 1995 roku. Główny dyspozytor.

Sekretariat

Dziś zaglądamy na pierwsze piętro budynku na Hożej do sekretariatu Dyrektora. Rok prawdopodobnie 1974.

CPR - 1995 r.

CPR w 1995 roku. Biuro wezwań.

Biuro wezwań - 1983 r.

Centrala na Hożej w roku 1983. Biuro wezwań.

Nowe garaże - Hoża

Znika kawałek historii centrali na Hożej. Wszystko po to żeby ustąpić miejsca nowym garażom, które pomieszczą współczesne (większe) karetki.

Hoża 56

Zdjęcie z czerwca 1950 roku. Centrala pogotowia mieściła się całkowicie w budynku przy ul. Hożej 56 (budynek "B" zostanie oddany do użytku dopiero za 11 lat). Od strony ulicy Poznańskiej są jedynie drewniane garaże które powstały jeszcze przed wojną.
Na ulicy przed budynkiem stoją zaparkowane "karetki dyżurne" marki Škoda, które obsługiwały wówczas sporą część miasta.

Centrala - wjazd na podwórko

Wjazd na podwórko centrali od ul. Poznańskiej na przełomie lat 60-tych i 70-tych i prawie 50 lat później.

N - Nysa 521S

Kilka nowych faktów dotyczących pierwszych karetek typu N w warszawskim Pogotowiu Ratunkowym. Pierwsze dwie karetki tego typu (Nysa 521S) pojawiły się w styczniu 1973 roku w centrali na Hożej. Były one wyposażone w inkubator, instalację ogrzewczą, klimatyzację i specjalna lampę do wyjaławiania wnętrza. Jako że przewożono nimi również małe dzieci, karetki wyposażone były też w nosze. Dodatkowo Nysy wyposażono w dodatkowe akumulatory dla zasilania zamontowanych w nich urządzeń oraz transformator umożliwiający podłączenie do zasilania "miejskiego". Kolejne dwie karetki tego typu otrzymał również (prawdopodobnie w tym samym roku) zespół neonatologiczny po praskiej stronie Warszawy.

N - Nysa521S

Dr Luiza Halicka, kierowca W. Szelągowski.

Garaże

Garaże centrali pogotowia przy ulicy Hożej 56 zostały oddane do użytku w styczniu 1961 roku wraz z budynkiem "B" wybudowanym od strony ul. Poznańskiej 20/22. Budowa rozpoczęła się w 1958, a zakończyła pod koniec 1960 roku. Wybudowane w miejscu przedwojennych drewnianych garaży, mogły pomieścić 11 samochodów wielkości Warszawy, Fiata lub Nysy. Garaże wyposażone były instalacje elektryczną, ogrzewanie i elektrycznie otwierane bramy, co jak na owe czasy było sporym luksusem.
Z czasem bramy zostały zdemontowane, a i same garaże nie pełnią już swojej pierwotnej funkcji (z powodu swoich małych jak na współczesne standardy rozmiarów). Niedawno na oficjalnej stronie pogotowia został ogłoszony przetarg na ich całkowitą przebudowę.

Kierowcy

Ci trzej Panowie zapatrzeni w telewizor to kierowcy pełniący dyżur w centrali pogotowia przy ul Hożej. Zdjęcie zostało wykonane w połowie lat 70-tych na parterze budynku B (wzdłuż ul. Poznańskiej), gdzie mieściły się dyżurki sanitariuszy i kierowców, lekarzy, a także nocny pokój wypoczynkowy dla kierowców i sanitariuszy (lekarski znajdował się na pierwszym piętrze).

Hoża 56

Podwórko centrali Pogotowia Ratunkowego w Warszawie przy ul. Hożej 56. W tle widoczne wejście B prowadzące do centrali wezwań, dyspozytorni oraz dyżurek dla lekarzy, kierowców i sanitariuszy.