Interwencja

Interwencja pogotowia prawie 120 lat temu.

Deszczowa Warszawa

Jedno z moich ulubionych zdjęć z karetką warszawskiego pogotowia ratunkowego. Niestety dostępne jedynie jako taka miniaturka.
(fot. J. Tarań/Ośrodek Karta)

Karetka - 1943 r.

Karetka Pogotowia Ratunkowego w Warszawie stojąca przed garażami ówczesnej filii (a dzisiejszej centrali) przy ul. Hożej. Drewniane garaże które widać w tle, według spisanych relacji, przetrwały wojnę w stanie bardzo dobrym i służyły aż do czasu rozbudowy centrali o budynek od strony ul. Poznańskiej.
Luty 1943 r. (foto. NAC)

Karetka konna

Dziś trochę pogotowiarskiej prehistorii. Karetka konna. Jedna z pierwszych jakie były w warszawskim pogotowiu ratunkowym na podwórku ówczesnej centrali przy ul. Leszno 58.

Renault Trafic (Sanicar)

Ostatnia warszawska karetka Renault Trafic (Sanicar). Ten konkretny egzemplarz trafił do Krakowa do Muzeum Ratownictwa. Inny egzemplarz został przerobiony na auto dostawcze i był używany jeszcze przez jakiś czas do celów transportowych.
(fot. Misiu Fazzy)

Fiat 125p

Jeden z ostatnich Fiatów 125p w warszawskim Pogotowiu Ratunkowym. Szkoda że nie udało się zachować ani jednego egzemplarza na Woronicza. Miejsce przecież jest...

Warszawa 203A - 1966 r.

Sanitarka Warszawa 203A, która zastąpiła produkowane wcześniej sanitarki wykonane na podwoziu Warszawy M20 oraz trzydrzwiowego furgonu Warszawa 201F. Karetki na podwoziu Warszawy kombi zaczęto produkować na poczatku 1966 roku w FSO na Żeraniu. Gotowe samochody trafiały wówczas do katowickiej Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego do adaptacji wnętrza do potrzeb służby zdrowia.

Phänomen Granit 27 - 1952 r.

Początek lat 50-tych. Karetka warszawskiego Pogotowia Ratunkowego (Phänomen Granit 27) zaparkowana przed centralą na ul. Hożej. Były to lata gdy nie było jeszcze budynku od strony ul. Poznańskiej i karetki często parkowały wzdłuż chodnika na ul. Hożej.

Karetka reanimacyjna - 1976 r.

Dziś zdjęcie nie do końca warszawskie, ale jest na tyle ciekawe, że myślę że warto je tu pokazać. Zdjęcie przedstawia bodajże najbardziej "zaawansowaną" wersję karetki Nysa w wersji Reanimacyjnej jaka kiedykolwiek powstała. Producentem zabudowy był Śląski Ośrodek Techniki Medycznej z Zabrza, a głównymi konstruktorami byli: Janusz Andrzejczak, Jerzy Feszter, Mieczysław Czerniewicz, Henryk Somer oraz Tadeusz Mrugała.
1976 r.

Nysa N59

Krakowskie Przedmieście - 1981 r.

Krakowskie Przedmieście 68, Kościół św. Anny.
Karetka Fiat 125p ze Stołecznej Kolumny Transportu Sanitarnego.
Maj 1981 rok.

Nysa 522S

Pobieda M-20

Pobieda M-20 czyli pierwowzór Warszawy M-20 w roli sanitarki.
Kolumna Transportu Sanitarnego m. st. Warszawy. Lata 50-te.
Na zdjęciu widać jak "komfortowy" był system załadunku pacjenta do wnętrza karetki.

Oddział III - Mokotów

Oddział III - Mokotów, ul. Puławska 120
Zespoły: R 31, W 36, W 37.

Warszawa M-20

Zaraz po zakończeniu II wojny światowej tabor stacji Pogotowia Ratunkowego (pierwsze Kolumn Transportu Sanitarnego pojawiły się dopiero w 1951 roku) składał się głównie z karetek przerobionych we własnym zakresie z samochodów cywilnych oraz wszelkiego rodzaju aut z demobilu. Do transportu używano dosłownie wszystkiego co tylko wpadło w ręce pracownikom pogotowia.
Nowe realia "centralnego planowania" w jakich znalazła się służba zdrowia, sprawiły iż nowy sprzęt zaczął być przydzielany odgórnie. Pojawiły się np. pierwsze partie nowych karetek marki Skoda, jednak ambicją ówczesnych władz było aby móc dostarczać pogotowiu karetki wyprodukowane w Polsce.
Jedynym autem które można było wówczas przerobić na karetkę była produkowana na licencji radzieckiej Pobiedy - Warszawa M-20. Wcześniej podjęto produkcję samochodów sanitarnych na podwoziu Samochodu GAZ 51/Lublin 51 z nadwoziem typu 243, lecz była to konstrukcja nie pasująca do realiów pracy pogotowia. Zabudowa mieściła w sobie miejsce dla 6 chorych na noszach co w codziennej, normalnej, pracy pogotowia jest zupełnie niepotrzebne. Warszawa M-20 ze względu na swoją konstrukcje i niewielkie wymiary wnętrza również była bardzo daleka od ideału karetki, ale nic innego polski przemysł motoryzacyjny w owych latach do zaoferowania nie miał.
Pierwsze karetki na podwoziu Warszawy M-20 były przygotowywane z normalnych cywilnych samochodów. Od 1956 roku ich "seryjną produkcją" zajęły się warsztaty Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Katowicach, które potrafiły dostarczyć około 600 szt. karetek rocznie. Również od 1956 roku Fabryka Samochodów Osobowych zaczęła dostarczać Warszawy bez tylnych siedzeń które były przeznaczone na adaptację na karetki.
Głównymi różnicami Warszawy M-20 S (S jak Sanitarny) w porównaniu do standardowej Warszawy M-20 były brak tylnej kanapy oraz brak przegrody pomiędzy wnętrzem a bagażnikiem. W ich miejsce zamontowano nosze (po lewej stronie) oraz fotel dla lekarza/sanitariusza. We wnętrzu było również umieszczone koło zapasowe w pokrowcu (pionowo po prawej stronie za fotelem lekarza/sanitariusza). W celu zapewnienia odrobiny "prywatności" przewożonemu choremu szyby w tylnej części samochodu były zmatowione do połowy swojej wysokości. Sanitarki na bazie Warszawy M-20 były oczywiście również wyposażone w sygnalizację świetlno-dźwiękową.
Początkowo warszawskie karetki M-20 S było malowane jak zwykłe cywilne samochody oraz miały namalowane na przednich drzwiach żółty krzyż na czerwonym tle wraz z napisem "Kolumna Transportu Samochodowego m. st. Warszawy POGOTOWIE RATUNKOWE". W późniejszych latach malowanie zmieniono na białe z niebieskim pasem dookoła i niebieskim krzyżem (zmienił się tez rodzaj sygnalizacji świetlnej).
Głównymi wadami tej konstrukcji były, jak już wcześniej wspomniałem, małe wymiary wnętrza, które w praktyce uniemożliwiały prowadzenie jakichkolwiek zabiegów medycznych w trakcie jazdy. Problematyczne było również wkładanie pacjenta z noszami do środka które odbywało się przez... klapę bagażnika.
Pomimo tych wad karetki te przez wiele lat stanowiły trzon taboru KTS w Warszawie i w innych miastach w Polsce.

Centrum Onkologii

Centrum Onkologii - Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie
Pierwsze pomieszczenia centrum uruchomiono w 1984 roku. Zdjęcie powyżej pochodzi z roku 1989 i widać na nim, że trwają ciągle jakieś prace budowlane (budynek po prawej).
Przed wejściem karetki oraz sanitarki SKTS-u.

Uroczystość poświęcenia karetki - 1933 r.

Uroczystość poświęcenia nowej karetki Pogotowia Ratunkowego w Warszawie ufundowanej przez Bank Polski.
Na zdjęciu po lewej widoczny m.in. ksiądz Kalinowski, który dokonał poświęcenia.
11 czerwca 1933 rok.
(Źródło: NAC)

Nowe Fiaty

17 czerwca 1974 roku - Przekazanie 6 fabrycznie nowych karetek Fiat 125p dla Warszawskiej Wojewódzkiej Stacji Transportu Sanitarnego i Stołecznej Kolumny Transportu Sanitarnego. Karetki ufundowane zostały przez Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia. Wszystkie przekazane pojazdy miały na masce oraz tylnych drzwiach logo NFOZ.

Karetka pogotowia - 1932 rok

Karetka pogotowia sfotografowana na ówczesnych obrzeżach Warszawy w 1932 roku. Gdyby dziś zrobić zdjęcie w tym samym miejscu, pewnie okazało by się że jesteśmy bardzo blisko dzisiejszego centrum.

Warszawa 223

"Zamek widziany od strony Trasy W-Z - widoczny częściowo ukończona konstrukcja dachu i rusztowania. Na jezdni samochód Warszawa 223 kombi należący do Pogotowia Ratunkowego.
Data wydarzenia: 1973-12-14" (Źródło: NAC)"